«Հապա ինչո՞ւ կըսե` միլիոն, միլիոն»

Պատմելու բան չի, բայց պիտի պատմեմ:

Երեկ Սարդարյան Զեփյուռի հոբելյանն էր:

Հրավիրված էի Սիսլյան Վազգենի հետ միասին:

Եթե Զեփյուռի ծնունդն է, ուրեմն հանդիսականների ամեն հինգերորդը պիտի աշուղ ու գուսան լինի:

Եթե դա այդպես է, ուրեմն չանցած երկու ժամ պիտի ուժասպառ լինես սասունցիական անընդմեջ դղորդ-դմբդմբոցից:

Մի խոսքով, երբ վերջնականապես հալից ընկել էինք, Կիկոյան Կարինեն վերցրեց միկրոֆոնն ու մեզ դինջացնելու համար սկսեց երգել Պուգաչովայի «Милион, милион алых роз»-ը:

Վազգենը, որ նոր էր նստել, կրկներգը լսելով ցից ոտքի կանգնեց ու գլուխը խոնարհեց:

- Ինչո՞ւ կանգնեցիր:

- Աս երգը ցեղասպանության մասին չէ՞:

- Ինչո՞ւ որոշեցիր, որ ցեղասպանության մասին է:

- Հապա ինչո՞ւ կըսե` միլիոն, միլիոն:

- Վազգեն, հանգիստ նստիր տեղդ:

- Չէ, բայց ինչու...

- Հանգի՛ստ նստիր տեղդ: Тоже мне!

Կարո ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ